Ook deelnemers uit Den Haag verzorgden verschillende sessies. Tijdens de bijeenkomst ‘Resilient cities in action’ stond de vraag centraal hoe landen zich voorbereiden op crises waarvan we nu nog niet weten hoe die eruit zullen zien. Wat kunnen we daarbij van elkaar leren?
De sessie werd ingeleid met een persoonlijk verhaal van Leyla van der Waarde over de hulpverlening na de aardbeving in Turkije. Dat verhaal werd aangevuld met voorbeelden uit onder meer Den Haag en de stroomuitval op het Iberisch Schiereiland. Achteraf kunnen we van zulke gebeurtenissen leren. Maar wat betekenen die lessen voor de voorbereiding op een volgende crisis?
Dat landen daar verschillend mee omgaan, bleek onder meer uit de vergelijking tussen Nederland en Zweden en de Zweedse aanpak van ‘Total Defence’. Deze voorbeelden en het gesprek dat daarop volgde met mensen uit acht verschillende landen maakten duidelijk dat weerbaarheid niet alleen draait om maatregelen van de overheid, maar vooral ook om de kracht van gemeenschappen.
De deelnemers deelden uiteenlopende ervaringen uit hun eigen land of uit landen waar zij werkzaam waren. In veel landen ontvangen inwoners informatie of noodgidsen over hoe zij zich kunnen voorbereiden op crises, al verschilt de urgentie waarmee dit gebeurt aanzienlijk.
“Als je een gids maakt voor ieder verschillend onderwerp, dan heb je een bibliotheek nodig om ze te bewaren.”
Veel deelnemers waren daarbij ook eerlijk: zelf waren zij eigenlijk ook niet heel goed voorbereid.
De kracht van lokale gemeenschappen
Een terugkerend thema tijdens het gesprek was het belang van lokale gemeenschappen. Volgens veel deelnemers zijn gemeenschappen van nature weerbaarder, omdat mensen elkaar kennen, ondersteunen en gezamenlijk kunnen organiseren dat basisvoorzieningen zoals voedsel en water beschikbaar blijven.
Daardoor wordt de specifieke oorzaak van een crisis minder belangrijk dan het vermogen van inwoners om elkaar te helpen en vanuit een ‘doe-stand’ te doen wat nodig is. Bijvoorbeeld door voedsel te distribueren, puin te ruimen of elkaar op andere manieren te helpen.
Desinformatie als extra risico
Daarnaast werd meerdere keren gewezen op de risico’s van desinformatie. We moeten voorbereid zijn op het feit dat er wellicht mensen en organisaties zijn die willen profiteren van een crisis.
Deelnemers maakten zich zorgen dat onjuiste of misleidende informatie tijdens een crisis kan leiden tot verwarring, wantrouwen en een verdere verergering van de situatie.
Het versterken van sociale netwerken, vertrouwen en betrouwbare communicatie werd daarom breed gezien als een essentieel onderdeel van crisisbestendigheid.
Stadmakersfestival 6 november
Weerbaarheid ontstaat niet pas als er een crisis uitbreekt. Die bouwen we samen, elke dag opnieuw. Praat en denk daarom mee tijdens het Stadmakersfestival op 6 november en schrijf je in voor een van de sessies binnen het thema ‘Niemand redt zichzelf alleen!’.
